Anke en Caroline

Anke en Caroline

‘Als je anderen blij maakt, word je zelf ook blij’, daarover zijn de zussen Anke Hovestadt (44) en Caroline Hovestadt (30) het helemaal eens. Ze zijn beiden coördinator, net als hun moeder destijds. ‘Je hoort anderen te helpen’, vindt Anke. 

Zestien jaar geleden kreeg Anke van haar moeder de vraag of ze vrijwilligerswerk wilde doen. ‘Ik moest in de huiskamer van een verzorgingshuis aanwezig zijn’, vertelt Anke. ‘Ik vond het vanzelfsprekend om dat te doen. Het is vanzelfsprekend dat je anderen helpt.’ Acht jaar geleden werd Anke coördinator en zo’n anderhalf jaar geleden volgde haar jongere zus Caroline haar voorbeeld. ‘Het werk geeft veel voldoening. Het is mooi om te zien hoe dankbaar mensen zijn.’

Anke en Caroline zijn gemiddeld tweeënhalf uur per week actief als coördinator. Samen met nog een coördinator hebben ze zo’n vijfentwintig vrijwilligers. ‘De meeste hulpvragen gaan om ondersteuning van ouderen. Daarnaast krijgen we aanvragen van eenzame ouderen die gezelschap zoeken of voor ondersteuning van terminaal zieken’, legt Caroline uit. ‘Wij zoeken bij elke hulpvraag een geschikte vrijwilliger. Daarnaast checken we bij onze vrijwilligers of alles nog goed loopt.’

De zussen vinden het dankbaar werk. Caroline: ‘Je maakt mensen blij en daar word je zelf ook blij van’. Anke vindt het fijn om dit werk voor de NPV te doen. ‘Als er iets is, kun je altijd bij het landelijk bureau van de NPV terecht. Zo kregen wij te maken met een terminaal persoon die bewust niet meer wilde eten en drinken, passieve euthanasie dus. Toen vroeg ik de NPV hoe we daarmee om moesten gaan. Zo’n back-up is waardevol’, vertelt ze. ‘Want het werk kan lastig zijn. Je krijgt te maken met de kwetsbaarheid van het leven en de onmacht van familie. Het is dan extra mooi om een luisterend oor te bieden en iets te betekenen.’ Caroline vult aan: ‘We hopen dat meer jonge mensen vrijwilliger worden. Het is erg leerzaam om achter andere voordeuren te kijken en je in te leven in een ander.’